5 filmów psychologicznych, które musisz obejrzeć vol. 2

Miłego seansu.

Z okazji niedzieli i chłodu, który ponownie nawiedził Polskę, przygotowałam dla Was drugą listę filmów psychologicznych (pierwszą znajdziecie tutaj). Zachęcam do zmierzenia się z ludzką psychiką oraz jej (dys)funkcjonowaniem.

Przestrzegam przed spojlerami i trudną tematyką, która nie każdemu przypadnie do gustu.

LOT NAD KUKUŁCZYM GNIAZDEM

O co chodzi? Ekranizacja powieści autorstwa Kena Keseya. Na uwagę zasługuje etymologia tytułu – tutaj znajdziecie ciekawą interpretację.
Kilka słów o fabule: Plan był prosty. McMurphy, żeby nie trafić do więzienia, postanawia udawać osobę psychicznie chorą. Zostaje umieszczony w ośrodku psychiatrycznym. Postanawia podjudzić współtowarzyszy do walki z bezlitosną siostrą Ratched, która twardą ręką rządzi w placówce. Pacjenci szpitala psychiatrycznego zaczynają buntować się przeciwko zakazom oraz starają się, by choć na chwilę zaznać wolności.
Wstępna diagnoza: Pomimo szeregu zaburzeń przedstawionych u pacjentów ośrodka psychiatrycznego, skupię się na siostrze Ratched oraz postaci McMurphy’ego. Kobieta, nierzadko posługując się manipulacją i niewybrednymi środkami stosowanymi wówczas w zakładach (m.in. lobotomia), trzyma pacjentów „za gębę”. Żeruje na ich strachu, podporządkuje, aż wszyscy stają się potulni jak owieczki. Jej „porządek” zaburza przybycie McMurphy’ego, który nie ma zamiaru przestrzegać narzuconych przez siostrę zasad. Dla niego najwyższą wartością jest wolność. W psychologii najczęściej mówi się o „wolności wyboru”. To wolna wola – związana z możliwością podejmowania decyzji, z procesem a nie efektem. McMurphy otwiera oczy pozostałym pacjentom, ukazuje im życie pełne wyborów i konsekwencji. Stara się prowadzić uciśnionych, „zamkniętych” przez siostrę Ratched ludzi ku wolności.

PSYCHOZA

O co chodzi? Z Hitchocockiem mam pewien problem – o ile jego filmy wywołują we mnie dreszcze podniecenia, o tyle sama postać reżysera przyprawia o mdłości. Jednak skupmy się na „Psychozie”, będącej ekranizacją powieści Roberta Blocha.
Kilka słów o fabule: Marion Crane nie jest zadowolona ze swojego życia. Postanawia chwycić los za kark i zaśmiać się wszystkim bogom w oczy – kradnie pieniądze klienta biura nieruchomości i wyrusza w podróż do… No właśnie. Zmęczona drogą bohaterka postanawia zatrzymać się w przydrożnym motelu o wdzięcznej nazwie Bates Motel. Prowadzi go samotny Norman Bates, znany w okolicy samotnik i dziwak, synalek swojej mamusi, Normy. Niebawem Marion zostaje zamordowana, a w jej ślad wyrusza siostra, narzeczony kobiety oraz prywatny detektyw.
Wstępna diagnoza: Psychoza charakteryzuje się zniekształceniami postrzegania rzeczywistości. Cechą widoczną we wszystkich jej odmianach są halucynacje i urojenia. Często związana jest z innymi zaburzeniami psychologicznymi. Norman Bates dodatkowo cierpiał na zaburzenia tożsamości dysocjacyjnej. Wydawało mu się, że słyszy głos swojej Matki, która namawiała go do kolejnych występków. Podczas ich popełniania przebierał się za nieboszczkę. W jego głowie kłóciły się dwie osobowości, bohater niejednokrotnie sprzeciwiał się woli Matki, jednak ostatecznie ulegał, żeby ją udobruchać.

REQUIEM DLA SNU

O co chodzi? Kolejna ekranizacja, tym razem powieści Huberta Selby’ego pod tym samym tytułem.
Kilka słów o fabule: Obserwujemy historię czterech ludzi – troje z nich postanawiają rozkręcić przynoszący ogromne zyski narkotykowy biznes, dzięki któremu będą „ustawieni” do końca życia oraz starszej kobiety, odchudzającej się do występu w swoim ulubionym programie telewizyjnym. Jednak głównym bohaterem jest nałóg.
Wstępna diagnoza: Uzależnienie to stan wynikający z obcowania z bodźcami – alkoholem, seksem, hazardem itp. Początkowo substancje czy czynności sprawiają nam przyjemność, jednak z czasem wiążą się z przymusem. Związany jest z układem nagrody i pobudzaniem go poprzez zaspokajanie prymitywnych popędów. Koncentracja na przyjemności często wymyka się spod kontroli i dochodzi do zaniedbań oraz patologii. Jak w przypadku bohaterów filmu, uzależnienie okazuje się ich wyrokiem – prowadzi do zguby.

MELANCHOLIA

O co chodzi? Film duńskiego reżysera i scenarzysty Larsa von Triera. Swoją premierę miał 18 maja 2011 podczas 64. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes.
Kilka słów o fabule: Fabuła skupia się na dwóch siostrach, melancholijnej i cierpiącej na depresję Justine oraz spokojnej i „zrównoważonej” Claire. Film podzielony jest na dwie części. Pierwsza z nich to wesele Justine, uroczystość pełna napięć pomiędzy bohaterami, kłótniami oraz zdradą i rozpadem „świeżego” małżeństwa. Dodatkowo okazuje się, że do Ziemi zbliża się planeta nazwana Melancholią. Natomiast druga część dzieje się w nieokreślonej przyszłości, kiedy Justine przyjeżdża do swojej siostry, by wspierać ją podczas katastrofalnej sytuacji i zagrożeniu Melancholią.
Wstępna diagnoza: Niszczycielska planeta jest zwiastunką końca Ziemi i ludzkości. Nie bez przyczyny nazwano ją Melancholią – niegdyś była to inna nazwa depresji, która jest znakiem naszych czasów. WHO szacuje, że do 2030 roku depresja będzie najczęściej występującą chorobą na świecie. Jest to przede wszystkim poczucie smutku i pustki tak silne, że ingeruje w życie codzienne. Człowiek traci poczucie sensu, nie czerpie radości z dotychczas ukochanych czynności. Powoli izoluje się i zamyka w sobie, zaczyna wegetować. Często występują pesymistyczne myśli, obniżenie poczucia własnej wartości, myśli samobójcze, poczucie lęku czy niezrozumienia przez innych. Do najczęstszych objawów zalicza się: zaburzenia procesów poznawczych, snu, odżywiania, miesiączkowania, spadek libido oraz dobowe wahania nastroju.

SYBIL

O co chodzi? Oparta na faktach historia Shirley Ardell Mason. Ekranizacja powieści Flory Rhety Schreiber.
Kilka słów o fabule: Do kabinetu doświadczonej doktor Cornelii Wilburn trafia Sybil Dorsett, początkowo zdiagnozowana jako cierpiąca na histerię. Z biegiem czasu pacjentka otwiera się i opowiada o swojej przyszłości, która wpłynęła na jej stan psychiczny.
Wstępna diagnoza: U Sybil Dorsett (jak i Shirley Ardell Mason) zdiagnozowano dysocjacyjne zaburzenia tożsamości, czyli osobowość wieloraka. Potocznie mówimy o „rozdwojeniu jaźni”, jednak wykształconych osobowości może być więcej niż dwie – w bohaterce „mieszka” 16 niezależnych od siebie, rozwiniętych osobowości. Mają one odmienne wspomnienia, płeć, różnią się preferencjami seksualnymi, ilorazem inteligencji czy stanem zdrowia. Zazwyczaj poszczególne „jednostki” nie wiedzą o swoim istnieniu. Dysocjacyjne zaburzenia tożsamości najczęściej są odpowiedzią na przeżytą traumę, styczność z wyjątkowo stresującym i psychicznie trudnym doświadczeniem. U Sybil/Shirley była to doświadczona w dzieciństwie przemoc emocjonalna, seksualna oraz psychiczna, jakiej dopuszczała się matka kobiety. Zaburzenie jest bardzo rzadkie i towarzyszy mu wiele kontrowersji.

Filmem, który również polecam i porusza tematykę dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości jest Split (w roli głównej James McAvoy).

Miałam problem ze znalezieniem trailera, dlatego podrzucam Wam link do całego filmu.

N.

8 myśli w temacie “5 filmów psychologicznych, które musisz obejrzeć vol. 2

    1. Bardzo mi miło. Naprawdę. Dziękuję za cudowne komentarze i niezmiernie się cieszę, że polecony przeze mnie film wywołał u Ciebie taką falę emocji.
      Przesyłam uściski, N. 🙂

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s